Nemački orijentalista, političar i univerzitetski profesor. Godine 1910. osnovao je “Der Islam”, časopis za historiju i kulturu Bliskog istoka i bio njegov prvi urednik. Bio je pruski ministar kulture 1921. i od 1925. do 1930. godine. Smatra se glavnim reformatorom Univerziteta tadašnje Weimar republike. U svom djelu Christianity and Islam (Hrišćanstvo i Islam), o islamu i muslimanima napisao je:
„Krstaški ratovi, turski ratovi i velika ekspanzija Evrope, proširili su jaz između kršćanstva i islama. I dok je istok postepeno padao pod crkveni utjecaj, jaz je postajao dublji: teorija da su muslimanski osvajači i njihovi nasljednici inspirisani fanatičnom mržnjom prema kršćanstvu fikcija je koju su izmislili kršćani.”[1]
O poslaniku Muhammedu, sallahu alejhi ve sellem, napisao je:
„Nisu ništa manje zanimljiva saznanja do kojih se dolazi istraživanjem razvoja islama. Ovdje možemo vidjeti njegov postupak razvoja u punom svjetlu historijske kritike. Vidimo običnog čovjeka Muhammeda, o kojem Kur’an izričito izjavljuje da on sam od sebe ne može izvoditi čuda. Ipak, on postepeno postaje čudotvorac i zaista najveći u svojoj poslaničkoj klasi. On izjavljuje da on nije ništa drugo do obični smrtnik, a postaje glavni vodič ljudi ka Bogu.”[2]
[1] C.H. Becker, Christianity and Islam, London and New York, Harper and brothers, 1909. str. 33.
[2] Isto, str. 2–3.
Izvor: Odlomak iz knjige “100 svjetskih velikana o islamu”.